'เท่าที่ดู ถือว่าเล่มนี้ปิดฉากด้านการเขียนลงได้อย่างยอดเยี่ยมมากครับ'

 

อีกทั้งยังเป็นเล่มแรกที่สามารถจำกัดบทความของตัวเองให้จบภายใน 1 เล่มได้ มันไม่ง่ายเลยครับกว่าที่จะสรุปเนื้อเรื่องทั้งหมดในประเด็น ๆ หนึ่งให้อยู่ภายในพื้นที่จำกัดไม่กี่หน้ากระดาษ กระดุกกระดิกไปไหนไม่ได้ แม้ทางสำนักพิมพ์จะไม่ได้ร้องขอให้เขียนแบบจบในเล่ม แต่ที่ผ่านมาผมเองก็ยังไม่เคยลองมาก่อน ครั้งนี้จึงขอสักครั้ และในอีกมุมหนึ่งการที่ผู้อ่านสามารถที่จะอ่านบทความเข้าใจเนื้อหาข้างในได้ทั้งหมดในทีเดียวเลยก็น่าจะให้ความรู้สึกที่ดีอีกแบบหนึ่ง..

เล่มนี้ก็เลยได้ลองตามที่คิดไว้ครับและเป็นเล่มแรกและเล่มสุดท้ายของผมด้วย^ ^

 

 

ที่แปลกตาไปอีกนิด คือ หนังสือเล่มนี้หน้าปกเป็นสีอมทองครับ เหลืองอร่ามตั้งแต่ชื่อหนังสือไปจนถึงมุกบนตัวปลา เห็นบรรยากาศทอง ๆ อย่างนี้ให้ความรู้สึกดียังไงไม่รู้ แต่ขอบอกครับว่าผมชอบแนวนี้จับจิตจับใจเหมือนกัน ถือว่าปกเล่มนี้สวยงามมากครับ ^ ^

 

 

ที่ว่าทิศทางการเขียนเริ่มจะดีก็ดูที่ตรงนี้แหละครับ เล่มสุดท้ายแล้ว (แต่ไม่ได้บอกกับทางสำนักพิมพ์นะ) รูปและชื่อของผมก็ได้ลงให้หน้าสารบัญอีกครั้งนับจากในตอนที่บทความได้ลงหน้าปก เห็นอย่างนี้แล้วชื่นใจครับ เป็นความรู้สึกที่ดีมาก ๆ เลยล่ะ^ ^

 

 

คงต้องบอกว่าตอนนั้นคลั่งใคล้เท็กซัสแดงเอามาก ๆ ถึงขนาดตกแต่งภาพของตัวเองโดยเอาลายของปลามารีทัชใหม่ให้เหมือนรอยสักของยากูซ่า (ซะงั้น) ไอ้ตอนทำมันก็มีความสุขดีอยู่หรอกครับ แต่พอดู ๆ ไป (รอบทั้งหลายคนบอก) ลายของมันดูน่ากลัว ๆ อย่างบอกไม่ถูก หลายคนนึกว่าลายของงู..

อืม.. มันก็อาจจะจริงนะ แต่ตอนที่ทำมันก็ดูดีนี่น่า.. 555

 

 

และหลายคนคงเคยเห็นรูปปลาเยอะ (ภาพใหญ่) นี้กันแล้ว เพราะมันเป็นรูปแรก ๆ ที่ผมมักภูมิใจนำเสนอครับ ภาพบรรดาลูกชายที่น่ารักของผมที่ดาหน้าแสดงตัวด้วยความสวยงาม..

มาถึงทุกวันนี้ ก็คิดถึงพวกมันมากเอาการอยู่ครับ เหล่าลูกปลาน้อยในตำนานพวกนี้ ^ ^

 

 

 

สังเกตให้ดีรูปข้างบนมีบทวิเคราะห์เป็นตัวเลขแสดงอยู่ด้วยนะครับ เป็นการวิเคราะห์เปอร์เซ็นต์ปลาในรุ่นลูกรุ่นหลาน มองดูในภาพรวมก็เขียนไปได้เยอะเลยทีเดียว และเนื้อหาเกี่ยวกับปลาทั้งหมดก็สิ้นสุดที่ตรงนั้น.. 555

สำหรับผม ผมคิดว่าถ้าเราได้เขียนเรื่องราวถึงสิ่งที่เรารักมันมีอะไรมากมายให้เรานึกถึงง่ะ  คือแบบว่าถึงไหนถึงกัน ไม่รู้อะไรต่อมิอะไรก็สามารถพรั่งพรูออกมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแล้ว เมื่อถึงจุดนี้ผมรู้สึกได้ถึงความรู้สึกนั้นครับ

และงานเลี้ยงในสักวันหนึ่งของต้องมีอันเลิกรา แม้ทุกวันนี้ผมจะไม่ได้เขียนบทความเรื่องปลานี้อีกแล้ว แต่เรื่องเล่าเกี่ยวกับเจ้าลูกปลาน้อยเหล่านี้ที่ผมรักจะอยู่ในใจของผมตลอดไปครับ

จากนี้และตลอดไปอย่างไม่มีวันจืดจาง

กับเจ้าลูกปลาน้อยของผม เจ้า 'เท็กซัสแดง' ตัวนี้ ^ ^ 

Comment

Comment:

Tweet

ว้าวๆconfused smile

#1 By emperer on 2012-10-11 16:17